BÖLÜM 4: Ruhun Katmanları ve Kadim Şehir
Mağaranın içindeki hava, dış dünyadaki o kuru bozkır havasına benzemiyordu; burada hava yoğun, kadim ve sanki bir bilgelikle yüklüydü. Duvarlar pürüzsüzdü, üzerlerinde parlayan semboller sanki bir nabız gibi hafif hafif atıyordu. Karga, pençelerini omzuma usulca geçirdi. Onun ağırlığını hissetmek bana güç veriyordu. “Beni nereye götürüyorsun, Kara Elmas?” diye fısıldadım. Adını o an koymuştum; o artık benim için sadece bir kuş değil, karanlığın içindeki ışıktı.
Gümüş Aynalar Salonu:
İlerledikçe devasa bir salona girdik. Duvarlar, her biri insanın ruhunu yansıtan binlerce gümüş aynayla kaplıydı. Bir aynaya baktığımda henüz beş yaşındaki halimi, kuzuların peşinde koşarken gördüm. Bir başkasında ise, üzerinde gösterişli pelerinler olan, elinde altından bir asa tutan yaşlı ve bilge halim duruyordu. Aynadaki yaşlı adam bana bakıp gülümsedi ve dudaklarını oynattı: “Sabret Bekir, her taşın altında bir krallık, her sabrın sonunda bir mühür gizlidir.”
Mavi Işık ve Kehanet Havuzu:
Ardından, her tarafı gökyüzü mavisi kristallerle örülü bir odaya ulaştık. Odanın ortasında, suyu hiç kımıldamayan ama içinden sürekli görüntüler akan bir havuz vardı. Havuzun suyuna baktığımda, babamın sürüyü neden o yamaca sürmediğini anladım; o da bu kapının sırrını biliyor ama açmaya cesaret edemiyordu. Havuzun derinliklerinde Kara Elmas’ın asıl formunu gördüm; o, bu yer altı şehrinin unutulmuş kralının muhafızıydı.
Taşların Şehri:
Mağaranın sonu bizi yerin metrelerce altında, devasa bir kubbenin altına gizlenmiş bir şehre çıkardı. Evler, devasa kristallerin içine oyulmuştu. Sokaklar, ateş olmayan ama güneş gibi parlayan antik lambalarla aydınlanıyordu. Şehrin bilge yaşlısı, elinde üzerinde kan kırmızı yakutların olduğu gümüş bir parça ile yaklaştı. “Hoş geldin Çoban Bekir,” dedi sesi yerin yedi kat altından geliyormuş gibi yankılanarak. “Bu parça, Katırcı Köyü’ndeki son kapının anahtarıdır. Onu ancak gönlü bozkır kadar geniş, sabrı taş kadar sert olan biri taşıyabilir.”
Bir yanıt yazın