-
İnsan ve Doğa Arasındaki Bağ
İnsan ve Doğa Arasındaki Bağ Kendi ailemi düşündüm; bir ayının yavrularına gösterdiği bu içgüdüsel şefkati görünce içim sızladı. Bir hayvan bile yavrularını bu dondurucu soğukta böylesine sarıp sarmalarken, benim ailem beni neden bu kadere terk etmişti? Bu düşünceler içindeyken anne ayı bana doğru ağır adımlarla yürümeye başladı. Kalbim hızlansa da bu kez kaçmadım. Elimi yavaşça
–
-
Karlar Altında Silinen Umutlar
Karlar Altında Silinen Umutlar Elimi çekinerek ayının yumuşak, kalın kürküne sürdüm. Hiç ses çıkarmıyordu; aksine bu dokunuşuma izin veriyordu. Bundan aldığım cesaretle yavaşça yerimden kalktım. Sönen ateşi yeniden canlandırmak için odunların başına gittim. O sırada dev ayı da ayaklandı ve ağır adımlarla mağaradan dışarı çıktı. Yavrular hâlâ derin bir uykudaydı. Ateşi yakıp başına oturdum, alevlerin
–
-
Yapayalnız Bir Başlangıç
Yapayalnız Bir Başlangıç Babamın gidişiyle mağaranın dondurucu soğuğu kemiklerime işlemeye başlamıştı bile. Hava kararmadan dışarı çıktım ve toplayabildiğim kadar odun getirdim. Kendi küçük dünyamı aydınlatmak ve hayatta kalmak için zorlukla da olsa bir ateş yaktım. Mağaranın derinliklerini keşfetmek istesem de içimdeki korku ağır basıyordu. Yine de yanan bir odun parçasını meşale yapıp, titreyen adımlarla iç
–
-
YALNIZ KARANLIK
Yapayalnız Bir Başlangıç Babamın gidişiyle mağaranın dondurucu soğuğu kemiklerime işlemeye başlamıştı bile. Hava kararmadan dışarı çıktım ve getirebildiğim kadar odun getirdim. Kendi küçük dünyamı aydınlatmak ve hayatta kalmak için zorlukla da olsa bir ateş yaktım. Mağaranın derinliklerini keşfetmek istesem de korkum ağır basıyordu. Yine de yanan bir odun alıp mağaranın iç kısımlarına doğru yürümeye başladım.
–
-
Bu, doğup büyüdüğüm köyü son görüşümdü.
Anlamıştım… Bu, doğup büyüdüğüm köyü son görüşümdü. Kafamı yerden hiç kaldırmadan, babamın nasırlı elini sıkıca tutmuş yürüyordum. Adımlarım ona yetişmekte zorlanıyordu ama bırakmıyordum o eli. Köyden biraz uzaklaşmıştık; hayatımda ilk defa evimizden bu kadar uzağa gidiyordum. İçimde fırtınalar kopuyor, ağlamamak için kendimi zor tutuyordum. Boğazımda düğümlenen o hıçkırığı yutkunarak bastırıyordum. Zihnimde tek bir soru yankılanıyordu:
–
-
Sessizliğe Gömülen Yıllar
Düşlediğim hayat başkaydı, yaşadığım hayat ise bambaşka… Yaşadığım hayat çok kısaydı ama o kısa zamana sığan acıların tarifi yoktu. Doğduğum gün hava -30 dereceymiş. Garip bir tecelli ki, yirmi yaşıma gelene kadar gördüğüm en yüksek sıcaklık, doğduğum o ilk günmüş. Kaderim sanki o gün mühürlenmişti; her doğum günümde termometreler istisnasız -30’u gösterirdi. Zamanla alışmıştık bu
–